طنین صدای "امپراتور شعر کوردی" در ادبیات معاصر فارسی

اجرای برنامه هنری در مراسم «شب شیرکو» در تالار وحدت تهران(آرشیو)
اجرای برنامه هنری در مراسم «شب شیرکو» در تالار وحدت تهران(آرشیو)

هم‌زمان با سیزدهمین سالگرد درگذشت شیرکو بی‌کس، بررسی روند انتشار آثار وی نشان می‌دهد که این شاعر بلندآوازه‌ی کورد با گذشت سه دهه، به جایگاهی تثبیت‌شده در فضای فرهنگی، هنری و پژوهشی ایران دست یافته است.

امروز سه‌شنبه ۴ اوت ۲۰۲۶ (۱۳ مرداد ۱۴۰۵)، سیزده سال از درگذشت شیرکو بی‌کس می‌گذرد؛ شاعری که در تاریخ ۴ اوت ۲۰۱۳ (۱۳ مرداد ۱۳۹۲) در ۷۳ سالگی در شهر استکهلم چشم از جهان فروبست. اگرچه زبان اصلی آثار او کوردی سورانی بود، اما بخش قابل‌توجهی از سروده‌های وی با ترجمه‌ها و بازسرایی‌های متعدد در اختیار خوانندگان فارسی‌زبان قرار گرفته و مورد توجه گسترده‌ی شاعران، مترجمان و پژوهشگران ادبیات قرار گرفته است.

 

سه دهه حضور مستمر در بازار نشر ایران

روند انتشار مستقل آثار شیرکو بی‌کس در ایران از دهه‌ی ۱۳۷۰ خورشیدی شتاب گرفت. کتاب "آفات" با ترجمه‌ی ناصح شریفیان در سال ۱۹۹۷ (۱۳۷۶)، از نخستین مجموعه‌هایی بود که شعرهای او را در قالب کتابی مستقل به جامعه‌ی ادبی ایران معرفی کرد.

س از آن، محمدرئوف مرادی با ترجمه‌ی کتاب "دره پروانه‌ها" در سال ۲۰۰۱ (۱۳۸۰) و "آزادی، این واژه بی‌آبرو" در سال ۲۰۰۲ (۱۳۸۱)، گام مهمی در این مسیر برداشت. همچنین اثر "دربند پروانه" با ترجمه‌ی عزیز ناصری در سال ۲۰۰۳ (۱۳۸۲) منتشر شد. این آثار مخاطبان را با شعرهای بلند، روایت‌محور و تجربه‌های زبانی نویِ این شاعر آشنا کردند.

جلد چاپ فارسی «مجموعه اشعار شیرکو بی‌کس» با ترجمه رضا کریم‌مجاور

 

در این میان، رضا کریم‌مجاور از مترجمانی است که سهم به‌سزایی در معرفی آثار شیرکو بی‌کس به فارسی داشته است. مجموعه‌هایی همچون "گورستان چراغان"، "سرودهای سنگی"، "میهمان خزانی"، "مرا به عشق بسپارید" و "بوی نامه" از جمله آثار او هستند. مجموعه‌ی جامع شعرهای شیرکو نیز با ترجمه‌ی کریم‌مجاور از سوی انتشارات نگاه منتشر و چندین بار تجدید چاپ شده است.

 

شعر شیرکو؛ پیونددهنده‌ی رنج و پایداری

کتاب "بوی نامه" که سه ماه پس از درگذشت وی در سال ۲۰۱۳ (۱۳۹۲) منتشر شد، شعری بلند و روایی درباره‌ی رنج، جنگ و زندگی مردم کوردستان عراق است. کریم‌مجاور این اثر را شعری توصیف کرده که روایت فردی و جمعی مردم را در یک ساختار منسجم به هم پیوند می‌دهد.

همچنین کتاب "سلیمانیه و سپیده‌دم جهان" با بازسرایی سیدعلی صالحی و همکاری محمدرئوف مرادی، مریوان حلبچه‌ای و امان جلیلیان به چاپ رسید. فریاد شیری نیز گزیده‌ای از آثار او را با عنوان "عاشق‌شدن در ساعت بیست‌وپنج" به فارسی برگرداند. تعدد این ترجمه‌ها سبب شده است تا خوانندگان ایرانی با قالب‌های متفاوت شعر شیرکو، از شعرهای کوتاه تصویری تا رمان‌شعرها، آشنا شوند.

 سیدعلی صالحی، شاعر معاصر ایرانی و از چهره‌های شناخته‌شده‌ی شعر گفتار

 

"شبنم و صخره" در نگاه سیدعلی صالحی

در میان شاعران معاصر ایران، سیدعلی صالحی ارتباط ادبی و شخصی نزدیکی با شیرکو بی‌کس داشت. صالحی که در بازسرایی برخی آثار او مشارکت داشته، شیرکو را "شبنم و صخره‌ی توأمان" توصیف کرده است؛ تعبیری که نشان‌دهنده‌ی لطافت عاشقانه‌ها در کنار پایداری شعرهای اجتماعی و اعتراضی اوست.

به گفته‌ی سیدعلی صالحی، نگاه شیرکو به سرنوشت انسان به‌عنوان موجودی اجتماعی و سیاسی، اهمیت ویژه‌ای دارد. وی معتقد است شعر شبانی، طبیعت آزاد و نگاه جامعه‌محور شیرکو، بازتاب‌دهنده‌ی ریشه‌های فرهنگی مشترک منطقه است. شیرکو بی‌کس علاوه بر آشنایی عمیق با شعر مدرن فارسی از نیما یوشیج تا نسل‌های بعد، با احمد شاملو نیز دیدار و مراوده داشت. قرابت شعر او با سنت شعر اجتماعی ایران، آثارش را برای مخاطبان شاعرانی چون شاملو و اخوان ثالث پذیرفتنی کرده است.

 

جایگاه آکادمیک و پژوهش‌های تطبیقی

حضور شیرکو بی‌کس در زبان فارسی به بازار کتاب محدود نشده و آثار وی موضوع پژوهش‌های دانشگاهی متعددی در ایران بوده است. در یکی از این پژوهش‌ها، اندیشه‌های سیاسی و اجتماعی او با مهدی اخوان ثالث مقایسه شده و مفاهیمی چون میهن، آزادی و عدالت، از محورهای مشترک شعری این دو شاعر عنوان شده است.

همچنین در پژوهشی که در نشریه‌ی "ادبیات کوردی" دانشگاه کوردستان منتشر شده، شگردهای هنجارگریزی معنایی در شعر شیرکو بی‌کس و سیدعلی صالحی مورد بررسی قرار گرفته است. پژوهشگران عناصری چون آب، باران، کوه و درخت را در جهان شعری او نه به‌عنوان تزئین، بلکه در قامت موجوداتی زنده می‌بینند که از عشق، آزادی و رنج تاریخی کوردها سخن می‌گویند.

احمد شاملو

 

چالش‌های ترجمه و بازسرایی

با وجود استقبال گسترده، ترجمه‌ی فارسی شعرهای شیرکو با چالش‌های فنی نیز روبه‌رو است. استفاده از اصطلاح "بازسرایی" در برخی آثار نشان می‌دهد که مترجمان لزوماً به ترجمه‌ی واژه‌به‌واژه بسنده نکرده و برای انتقال فضای شاعرانه، تغییراتی در زبان اثر ایجاد کرده‌اند. این شیوه اگرچه متن را روان‌تر می‌کند، اما مرز میان صدای اصلی شاعر و سلیقه‌ی مترجم را کمرنگ می‌سازد.

با این حال، سیزده سال پس از درگذشت شیرکو بی‌کس، استمرار پژوهش‌ها و تجدید چاپ آثار وی نشان می‌دهد که این شاعر توانسته است از مرزهای زبانی فراتر رود. حضور او در ادبیات فارسی نه صرفاً یک شهرت گذرا، بلکه حاصل زبان تصویری قدرتمند و نگاه انسانی عمیقی است که او را به یکی از چهره‌های ماندگار ادبیات معاصر تبدیل کرده است.