Kürtlerin ulusal birliği: Artık fedakarlık zamanı

Kürtlerin tarihi, yalnızca acıların, sürgünlerin, inkarın ve katliamların tarihi değildir. Aynı zamanda büyük bedeller ödemiş, varlığını ve kimliğini korumak için kuşaklar boyunca mücadele etmiş bir halkın tarihidir. Bu halkın yaşadığı acıları gerçekten özümsemiş, geçmişte ödenen bedellerin anlamını kavramış herkesin bugün kendisine sorması gereken çok önemli bir soru var: Bunca acıya, bunca kayba ve bunca mücadeleye rağmen Kürtler neden hâlâ ortak bir ulusal irade etrafında buluşamıyor?

Artık bu sorunun etrafından dolaşmanın, geçmişteki hataları tekrarlamanın ve birbirimizi suçlayarak zaman kaybetmenin kimseye faydası yoktur. Kürtlerin bugün ihtiyacı olan şey, yeni ayrılıklar üretmek değil, var olan farklılıkları ortak bir ulusal hedef doğrultusunda yönetebilmektir.

Kürdistan Ulusal İttifakı'nın kuruluşunu bu açıdan değerlendirmek gerekir. Bu girişim, yalnızca yeni bir siyasi yapının ortaya çıkması olarak görülmemelidir. Aynı zamanda yıllardır parçalı yürütülen siyasetin, karşılıklı güvensizliğin ve ortak hareket edememenin aşılması yönünde bir fırsat olarak ele alınmalıdır. Ancak bir ittifakın kurulması tek başına başarı değildir. Asıl başarı, bu birlikteliğin samimiyetle korunması, geliştirilmesi ve halkın beklentilerine cevap verecek bir siyasi iradeye dönüştürülmesidir.

Özgürlük mücadelesi fedakârlık ister, özveri ister, gerektiğinde kendi siyasi hesaplarından vazgeçebilmeyi ister.

Artık mesele kimin daha fazla söz sahibi olacağı, kimin liderlik edeceği, kimin kendi siyasi çevresini büyüteceği meselesi değildir. Bu mesele, bir halkın geleceğidir. Ulusal mücadeleyi kişisel liderliklere, dar parti çıkarlarına, aile ilişkilerine veya birbirini dışlayan siyasi anlayışlara mahkûm etmek, Kürtlerin geleceğinden çalmaktır.

Kürt siyasetinin en büyük sınavlarından biri, ben merkezli anlayışları aşabilmesidir. Hiç kimse kendi düşüncesini, örgütünü, partisini veya liderini Kürt halkının ortak geleceğinin üzerinde görmemelidir. Farklı düşünceler elbette olacaktır. Siyasi görüş ayrılıkları demokrasinin doğal bir parçasıdır. Ancak bu farklılıklar, ulusal hakların önüne geçmemeli; ortak mücadeleyi imkânsız hâle getirmemelidir.

Bazen insanı gerçekten düşündüren, hatta üzen şey, Kürt siyasetinin yıllardır bazı dar kalıpların, birbirini tekrar eden tartışmaların ve sonuç üretmeyen anlayışların içinde zaman kaybetmesidir. Yirmi birinci yüzyılda hâlâ Kürtlerin hangi ulusal ve siyasi statüye sahip olacağı tartışmalarının belirsizlik içinde sürmesi, üzerinde ciddi biçimde düşünülmesi gereken bir durumdur. Dünya değişiyor, bölgesel dengeler yeniden şekilleniyor, halklar kendi geleceklerini konuşuyor. Kürtlerin ise kendi aralarındaki ayrılıkları aşmak için hâlâ yeterince güçlü ve kalıcı bir ortak irade ortaya koyamaması, tarihsel bir sorumluluğu daha da ağırlaştırıyor.

Bunca bedel ödemiş bir halkın, geleceğini başkalarının siyasi hesaplarına veya kendi içindeki bitmeyen anlaşmazlıklara bırakma lüksü yoktur.

Burada asıl sorgulanması gereken, Kürt siyasetinin neden kendi halkının ortak çıkarlarını her şeyin üzerinde tutmakta zorlandığıdır. Neden bir araya gelmek için sürekli yeni şartlar, yeni gerekçeler ve yeni engeller ortaya çıkıyor? Neden kişisel kırgınlıklar, siyasi rekabetler ve örgütsel çıkarlar, ulusal birliğin önüne geçebiliyor?

Oysa insan kendi ailesine gösterdiği hassasiyeti, sevgiyi, koruma duygusunu ve fedakârlığı kendi milletinden esirgememelidir. Ailesinin geleceği için her türlü özveriyi göstermeyi doğal kabul edenler, söz konusu Kürt halkının geleceği olduğunda da aynı sorumluluk duygusunu taşımalıdır. Çünkü milletin geleceği de en az ailemizin geleceği kadar değerlidir. Hatta bazen kişisel ve ailesel çıkarlarımızdan vazgeçmeyi gerektirecek kadar büyük bir sorumluluktur.

Ulusal birlik, herkesin aynı düşünmesi demek değildir. Birlik, farklı düşüncelerin birbirini yok saymadan ortak bir zeminde buluşabilmesidir. Kimsenin kimliğinden, siyasi geçmişinden veya düşüncesinden vazgeçmesi beklenmemelidir. Ancak herkesin ortak bir ulusal sorumluluğu kabul etmesi gerekir. Eşit temsil, karşılıklı saygı, şeffaflık, demokratik karar alma ve hesap verebilirlik bu birliğin temel taşları olmalıdır.

Kürtlerin dört parçasında yaşayan halkımızın ortak acıları, ortak hafızası ve ortak ulusal talepleri vardır. Bu ortaklık, farklı siyasi ve toplumsal koşulları yok saymak anlamına gelmez. Tam tersine, her parçanın özgün gerçekliğine saygı göstererek ortak ulusal haklar etrafında dayanışmayı geliştirmek anlamına gelir.

Kürdistan Ulusal İttifakı'nın kuruluşuyla ortaya çıkan fırsatın gerçek bir kazanıma dönüşmesi, bu sorumluluğun ne kadar içtenlikle taşınacağına bağlıdır. Kurulan yapının yalnızca siyasi temsilcilerin buluştuğu bir platform olarak kalmaması; kadınların, gençlerin, aydınların, sivil toplumun ve toplumun farklı kesimlerinin de söz sahibi olduğu güçlü ve demokratik bir ulusal zemine dönüşmesi gerekir. Çünkü ulusal birlik birkaç siyasetçinin anlaşmasıyla tamamlanmaz. Bir halkın ortak iradesine dönüşmediği sürece eksik kalır.

Artık Kürt siyasetinde liderlik, başkalarının önünde durmakla değil, gerektiğinde kendi çıkarlarından vazgeçerek halkının ortak geleceğine hizmet etmekle ölçülmelidir.

Kimse kendi siyasi geçmişini, kişisel hesaplarını veya örgütsel önceliklerini Kürt halkının geleceğinden daha kutsal görmemelidir. Bugüne kadar yapılamayan fedakârlıklar artık yapılmalıdır. Geçmişte yaşanan kırgınlıklar, rekabetler ve güvensizlikler, geleceğin önüne duvar olarak örülmemelidir.

Kürt halkı artık yalnızca güzel sözler, birlik çağrıları ve bildirgeler duymak istemiyor. Verilen sözlerin hayata geçirilmesini, samimiyetin davranışlarla gösterilmesini ve ortak iradenin somut kazanımlara dönüşmesini bekliyor.

Çünkü özgürlük mücadelesi yalnızca bedel ödemekle değil, ödenen bedellerin karşılığını alacak siyasi aklı ve dayanışmayı oluşturmakla da mümkündür.

Kürtlerin artık birbirine karşı değil, kendi halkının geleceği için yan yana durma zamanıdır.

Bu tarihsel sorumluluk hiçbir liderin, partinin, örgütün veya ailenin tek başına taşıyabileceği bir sorumluluk değildir. Bu, hepimizin sorumluluğudur.

Bunca acının, bunca mücadelenin ve bunca fedakârlığın ardından Kürt halkının hâlâ kendi geleceğini belirsizlik içinde bırakmaya hakkı yoktur. Tarih, bugün atılan adımları da, kaçırılan fırsatları da kaydedecektir.

Artık ben değil, biz deme zamanıdır. Artık siyasi hesapların değil, ulusal sorumluluğun zamanıdır. Artık ayrılıkları büyütmenin değil, birliği inşa etmenin zamanıdır. Çünkü Kürtlerin geleceği, birkaç kişinin siyasi ikbalinden çok daha değerlidir.

Ulusal birlik bir temenni değil, gelecek kuşaklara karşı yerine getirilmesi gereken tarihsel bir sorumluluktur.

*kurdistan24.net/tr’de yayımlanan yazılar, yazarların görüşlerini yansıtmaktadır. Yazılar K24 Medya’nın kurumsal bakışıyla örtüşmeyebilir. Yazıların tüm hukuki sorumluluğu yazarlarına aittir.