ایالات متحده مجوز فروش ذخایر نفت ایران را صادر کرد
ایالات متحده آمریکا با فروش و انتقال آن دسته از نفت و فرآوردههای نفتی ایران که در کشتیهای نفتکش در دریا ذخیره شدهاند، موافقت کرد. این تصمیم که تا ۱۹ آوریل اعتبار خواهد داشت، تلاشی است برای جلوگیری از افزایش قیمت انرژی که به دلیل تنشهای خاورمیانه به وجود آمده است.
اسکات بسنت، وزیر خزانهداری آمریکا، در بیانیهای در پلتفرم (X) اعلام کرد: با عرضه موقت این حجم از نفت به جهان، آمریکا به سرعت حدود ۱۴۰ میلیون بشکه نفت را روانه بازارهای جهانی میکند. این اقدام موجب افزایش عرضه انرژی در سطح جهان و کاهش فشارهای موقتی بر تأمین سوخت خواهد شد.
وزیر خزانهداری آمریکا با اشاره به استراتژی خاص واشنگتن در این زمینه گفت: به طور خلاصه، ما از بشکههای نفت ایران علیه خودِ تهران استفاده میکنیم تا قیمتها را پایین نگه داریم؛ در حالی که همزمان به عملیات (افسانه خشم) ادامه میدهیم.
دلایل و زمینههای این تصمیم
این تصمیم وزارت خزانهداری پس از آن اتخاذ شد که مسدود شدن تنگه هرمز (که ۲۰ درصد نفت و گاز جهان از آن عبور میکند) و حملات به زیرساختهای انرژی در منطقه، باعث جهش شدید قیمت نفت خام در بازارها شد.
آمریکا گام مشابهی را نیز در قبال روسیه برداشته است. در ۱۳ مارس، وزارت خزانهداری مجوز عمومی صادر کرد که بر اساس آن خرید نفت خام و فرآوردههای نفتی روسیه تا ۱۱ آوریل مجاز اعلام شد.
بسنت، در این باره اظهار داشت که این یک اقدام کوتاهمدت و محدود است و سود مالی چندانی نصیب مسکو نخواهد کرد، زیرا درآمد اصلی روسیه از مالیات زمان استخراج نفت است، نه فروش ذخایر انبار شده.
تاثیر بر بازار جهانی
ورود ناگهانی ۱۴۰ میلیون بشکه نفت به بازار، یک "تزریق نقدینگی کالایی" محسوب میشود. از آنجایی که بازارهای نفت بهشدت به توازن عرضه و تقاضا حساس هستند، این حجم عظیم میتواند به طور موقت خلأ ناشی از اختلال در تولیدات جاری را پر کرده و از سیر صعودی قیمتها جلوگیری کند.
به طور معمول، با بسته شدن تنگه هرمز یا درگیری در خاورمیانه، قیمت نفت به دلیل ترس از آینده جهش میکند. اقدام آمریکا با استفاده از ذخایر روی آب ایران و روسیه، به بازار سیگنال میدهد که کمبود فیزیکی رخ نخواهد داد. این کار باعث فروکش کردن هیجان خریداران و ثبات قیمتها در سطوح پایینتر میشود.
نکته کلیدی در سخنان وزیر خزانهداری آمریکا، استفاده از داراییهای توقیف شده یا ذخیره شده برای کنترل بازار است. با این کار، بدون واریز پول نقد جدید به خزانه ایران یا روسیه (به دلیل محدودیتهای مالیاتی و بانکی ذکر شده)، عرضه افزایش مییابد و همچنین قدرت چانهزنی کشورهای تولیدکننده که از "نفت به عنوان اهرم فشار" استفاده میکنند، کاهش مییابد.
از آنجایی که این مجوزها محدود به بازههای زمانی کوتاه (تا آوریل) هستند، تأثیر آنها بیشتر تسکیندهنده و موقتی است. بازار میداند که این ذخایر دائمی نیستند، اما این به دیپلماتها و استراتژیستهای انرژی فرصت میدهد تا راهحلهای پایدارتری برای بازگشایی مسیرهای ترانزیتی یا جایگزینی منابع بیابند.