سفر هیئت کنگره‌ی آمریکا به سوریه؛ دیدار با رهبر جدید و ارزیابی شرایط در سایه‌ی توافقات ابراهیم

هیئتی از کنگره‌ی ایالات متحده‌ی آمریکا روز جمعه وارد دمشق شد تا ضمن دیدار با احمد شرع، رهبر جدید سوریه و نمایندگان جامعه‌ی مدنی، آخرین وضعیت این کشور را پس از تحولات اخیر ارزیابی کند. یکی از اعضای این هیئت با اشاره به اولویت دولت ترامپ برای گسترش «توافقات ابراهیم»، تأکید کرد که در شرایط کنونی "همه‌ی نگاه‌ها به سوریه" دوخته شده است.
این هیئت روز جمعه، ۲۹ فروردین ۱۴۰۴ (۱۸ آوریل ۲۰۲۵)، به منظور گفتگو با شرع و شنیدن دیدگاه‌های فعالان مدنی سوریه، وارد این کشور شد.
کوری میلز، نماینده‌ی کنگره و عضو این هیئت، در گفتگو با رسانه‌های عربی اظهار داشت: «ما در این سفر با احمد شرع دیدار می‌کنیم و همچنین از نزدیک پای صحبت‌ها و خواسته‌های مردم سوریه خواهیم نشست.»
وی با اشاره به سیاست خارجی دولت آمریکا افزود: «همانطور که می‌دانید، رئیس‌جمهور [ترامپ] همواره بر اهمیت ثبات در خاورمیانه تأکید کرده‌اند. گسترش توافقات ابراهیم و عادی‌سازی روابط [میان اسرائیل و کشورهای عربی] نیز به همین میزان حائز اهمیت است و به همین دلیل، اکنون همه‌ی نگاه‌ها متوجه سوریه است.»

این نماینده‌ی کنگره همچنین گفت: «بسیاری می‌خواهند بدانند سرنوشت سوریه پس از [سرنگونی رژیم] اسد چه خواهد شد.» آقای میلز تأکید کرد که تصمیم‌گیری نهایی درباره‌ی لغو تحریم‌های آمریکا علیه سوریه با دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده، است.
بر اساس اطلاعات منتشر شده، هدف این هیئت، ارزیابی میدانی شرایط در سوریه و بررسی چشم‌اندازها و راه‌های تقویت روابط دوجانبه میان واشنگتن و دولت جدید دمشق است.
این دومین سفر یک هیئت رسمی آمریکایی به سوریه پس از تحولات اخیر و سرنگونی رژیم اسد محسوب می‌شود. پیش از این، در ماه فوریه سال جاری میلادی (بهمن ۱۴۰۳)، هیئتی از وزارت امور خارجه‌ی آمریکا به ریاست باربارا لیف، دستیار وزیر خارجه در امور خاورمیانه، به دمشق سفر کرده بود.
 
توافقات ابراهیم چیست؟
«توافقات ابراهیم» به مجموعه‌ای از پیمان‌های صلح و عادی‌سازی روابط میان اسرائیل و چند کشور عربی (امارات متحده‌ی عربی، بحرین، سودان و مراکش) اطلاق می‌شود که با میانجی‌گری ایالات متحده‌ی آمریکا به امضا رسیده‌اند. این نام برای نخستین بار در بیانیه‌ی مشترک آمریکا، اسرائیل و امارات در تاریخ ۱۳ اوت ۲۰۲۰ به کار گرفته شد. وجه تسمیه‌ی این توافقات به نام «ابراهیم»، به دلیل جایگاه ویژه‌ی حضرت ابراهیم به عنوان شخصیتی مورد احترام و محوری در ادیان ابراهیمی (اسلام، مسیحیت و یهودیت) است.