پرزیدنت بارزانی: اگر اراده داشته باشیم، همیشه دوستانی خواهیم داشت

یازدهمین کنگره‌ی سلامت مزوپوتامیا با حضور پرزیدنت مسعود بارزانی در اربیل آغاز به کار کرد؛ ایشان در این مراسم ضمن تأکید بر اهمیت اتحاد ملی، به تشریح اوضاع سیاسی منطقه پرداختند.

یازدهمین کنگره‌ی سلامت مزوپوتامیا روز پنج‌شنبه ۵ فوریه ۲۰۲۶ (۱۶ بهمن ۱۴۰۴)، با حضور پرزیدنت مسعود بارزانی در شهر اربیل آغاز شد. در این کنگره که با مشارکت جمعی پزشکان هر چهار بخش کوردستان و پزشکان دیاسپورا (کوردستانی‌های مقیم خارج) برگزار شد، پرزیدنت بارزانی به ایراد سخنرانی پرداختند.

ایشان در سخنان خود ضمن قدردانی از «سندیکای پزشکان کوردستان» و «بورد مزوپوتامیا» برای سازماندهی این رویداد، درهای اربیل را همواره به روی چنین فعالیت‌های علمی‌ای باز دانستند. پرزیدنت بارزانی این‌گونه گردهمایی‌ها را ارزشمند و تجربه‌ای برای خدمت به ملت توصیف کردند و حرفه‌ی پزشکی را به دلیل حفاظت از جان انسان‌ها، وظیفه‌ای مقدس برشمردند.

تحولات سیاسی و خطر جنگ قومی

پرزیدنت بارزانی در بخش دیگری از سخنان خود به اوضاع سیاسی، به‌ویژه وضعیت غرب کوردستان (روژآوا) پرداخت. ایشان با بیان اینکه خطر وقوع یک فاجعه‌ی بزرگ و جنگ میان دو ملت وجود داشت، آشکار کردند که نگرانی اصلی ایشان وقوع جنگ میان کورد و عرب بود که می‌توانست پیامدهای فاجعه‌باری داشته باشد.

پرزیدنت بارزانی با استناد به تاریخ خاطرنشان کردند که کوردها هرگز آغازگر جنگ نبوده‌اند. ایشان ضمن ابراز امیدواری برای تداوم توافق میان طرف‌های کورد در روژآوا و دولت سوریه، از یکپارچگی ملی مردم کوردستان در مواجهه با این بحران قدردانی کردند. ایشان همچنین از مردم، نهادها و دستگاه‌های ذی‌ربط در «دولت اقلیم کوردستان» برای کمک‌رسانی به خواهران و برادران در غرب کوردستان سپاسگزاری کردند.

پرزیدنت بارزانی تأکید کردند که نباید به جنگ اندیشید، اما ظلم ظالمان را نیز نخواهیم پذیرفت. ایشان در خصوص پروسه‌ی صلح در شمال کوردستان (باکور) نیز اظهار داشتند که از روز نخست حامی این روند بوده‌اند و ابراز امیدواری کردند که این تلاش‌ها به نتیجه‌ای خیر برای همگان منجر شود.

متن کامل سخنرانی پرزیدنت بارزانی

در ادامه، متن کامل و مستقیم سخنان پرزیدنت بارزانی در این مراسم آمده است:

«به نام خداوند بزرگ و مهربان

پیش از هر چیز به همه‌ی شما خوش‌آمدی گرم می‌گویم و به سندیکای پزشکان و بورد مزوپوتامیا برای برگزاری این کنگره که یازدهمین دوره‌ی آن است، خسته نباشید می‌گویم. می‌خواهم بگویم که دل و دروازه‌ی اربیل همواره به روی شما و چنین فعالیت‌هایی باز است.

حضور شمار زیادی از پزشکان هر چهار بخش کوردستان در اینجا، مایه‌ی افتخار و امیدواری ماست. این‌گونه فعالیت‌ها بسیار بسیار ارزشمند هستند؛ تبادل دانش و تجربه، همگی خدمتی بزرگ به ملت‌مان محسوب می‌شوند. شما کاری مقدس انجام داده‌اید؛ به شما خسته نباشید می‌گویم و سپاسگزارم.

کار پزشکی، حرفه‌ای بسیار مقدس است؛ نجات جان انسان است و کاری مقدس‌تر از این وجود ندارد. بنابراین شما نیز مقدس هستید، چرا که وظیفه‌ی شما وظیفه‌ای مقدس است. برایتان آرزوی موفقیت دارم و با تمام توان و نیرو در کنار شما و پشتیبان شما هستیم.

تعدادی از پزشکان محترم خارج از کشور (دیاسپورا) و همچنین از هر چهار بخش کوردستان در اینجا حضور دارند؛ این حقیقتی را نشان می‌دهد که اگر فرصت برای فرد کورد فراهم شود، هیچ کم از دیگران ندارد. خدا را شکر که پروفسورهای بسیار برجسته و دانشمندان بزرگی ظهور کرده‌اند که ما به آن‌ها افتخار می‌کنیم. امیدواریم کوردهای ساکن خارج از این فرصت استفاده کنند، همان‌طور که بسیاری از این عزیزان بهره برده‌اند، و فرزندانشان را تشویق کنند تا علم بیاموزند، دانش فرا بگیرند و در هر زمینه‌ای که هست، از مسائل بیگانه و چیزهایی که به زیان خودشان و ملت‌شان تمام می‌شود، دوری گزینند. در عین حال به آنان بیاموزند که زبان، خاک و ملت خود را فراموش نکنند.

حضار گرامی،

نمی‌خواهم وقت شما را زیاد بگیرم، اما همه دیدیم که مدتی پیش، متأسفانه نزدیک بود فاجعه‌ای بزرگ در غرب کوردستان (روژآوا) رخ دهد. نمی‌خواهم وارد جزئیات شوم که چرا و چگونه کار به آنجا کشید، اما به قول عرب‌ها «دفع الله ما كان أعظم» (خداوند بلای بزرگ‌تر را دفع کرد). ترس بزرگ من این بود که جنگی میان کورد و عرب درگیرد. خودتان می‌دانید اگر به تاریخ بنگریم، هیچ‌گاه کورد آغازگر جنگ نبوده است و همواره رهنمود تمام رهبران جنبش‌های کوردستان این بوده که جنگ ما علیه ظالم است، نه علیه ملت‌ها. من بیم آن داشتم که جنگی میان کورد و عرب شعله‌ور شود که این می‌توانست به فاجعه‌ای بزرگ تبدیل گردد.

باز هم می‌گویم چرا کار به اینجا کشید؟ وارد جزئیات نمی‌شوم. در چنین حالتی انسان باید به دور از احساسات تصمیم بگیرد و به دور از احساسات گام بردارد. آنچه از دستمان برمی‌آمد انجام دادیم و سربلندیم؛ همان‌طور که در گذشته، زمانی که لازم بود و شرایط مهیا بود، نیروی پیشمرگه را فرستادیم و آنان دوشادوش برادرانشان در کوبانی علیه داعش جنگیدند و کوبانی را آزاد کردند.

شرایط این بار متفاوت بود؛ این بار نیاز بود که آتش خاموش شود. خدا را شکر و سپاس از تمام طرف‌هایی که همکاری کردند، جنگ نه‌تنها گسترش نیافت و به جنگ کورد و عرب تبدیل نشد، بلکه با وجود اتفاقات ناخوشایند، می‌توانست وقایع بسیار بدتری رخ دهد. اکنون توافقی میان برادرانمان در غرب کوردستان و دولت سوریه صورت گرفته است؛ ما امیدواریم این توافق پایدار بماند. ما آنچه در توان داشتیم انجام دادیم تا جنگ گسترش نیابد.

در اینجا لازم می‌دانم سپاسی بی‌کران از تک‌تک افراد کورد در هر چهار بخش کوردستان و خارج از کشور داشته باشم، برای آن یکپارچگی و آن اندیشه‌ی ملی که با هیچ‌چیز قابل ارزش‌گذاری نیست و چه توان و قدرتی به همه‌ی ما بخشید؛ این بزرگ‌ترین پیروزی بود.

از سوی دیگر از مردم کوردستان سپاسگزارم برای کمک‌ها و آن شور و خروشی که شاهدش بودیم. هزاران جوان داوطلب شدند تا به یاری برادرانشان بشتابند. از تمام نهادهایی که برای کمک به برادرانشان رفتند و خدمت‌رسانی کردند، تشکر می‌کنم. به‌ویژه در اینجا می‌خواهم سپاس بی‌کران خود را از «مؤسسه‌ی خیریه‌ی بارزانی» و «وزارت بهداشت اقلیم کوردستان» ابراز دارم که توانستند خدمات بسیاری به برادران در غرب کوردستان ارائه دهند.

امیدوارم این اتحادی که در سطح ملی شاهد آن بودیم، به شالوده‌ای برای آینده و برای هر رویدادی که ممکن است از این پس رخ دهد، تبدیل شود. ما نباید به فکر جنگ باشیم، اما در عین حال زورگویی ظالمان را نیز نمی‌پذیریم. ما دعا می‌کنیم و آرزومندیم که اوضاع رو به بهبودی رود و خواهران و برادرانمان در غرب کوردستان زندگی آسوده‌ای داشته باشند و در هر آنچه از دست ما برآید، در کمک به آنان کوتاهی نخواهیم کرد.

در خصوص شمال کوردستان (باکور)، طبیعتاً یک سال یا کمی بیشتر است که پروسه‌ی صلح آغاز شده است. ما از همان روز نخست از آن پشتیبانی کردیم و پشتیبانی خواهیم کرد. امیدواریم به نتیجه‌ای برسد که خیر همگان در آن باشد. من به همین میزان بسنده می‌کنم.

در مورد وضعیت داخلی اقلیم و رابطه با بغداد، متأسفانه پس از انتخابات سال گذشته، نه در اقلیم دولت تشکیل شده و نه در بغداد. مشکلات بسیار است؛ یعنی باید با شما و با ملت خود صادق باشیم. اما در تلاشیم تا این مشکلات رفع شود و راه‌حلی مناسب برای اقلیم پیدا کنیم. برای بغداد نیز هر آنچه از دستمان برآید به برادرانمان در آنجا کمک می‌کنیم تا هر چه زودتر از این بحران، هم در اقلیم و هم در بغداد، خارج شویم. اما مشکلات زیاد است.

اوضاع منطقه نیز به‌طور کلی اوضاعی پیچیده است، همان‌طور که خودتان می‌بینید. ما آرزومندیم جنگی میان هیچ طرفی رخ ندهد، زیرا بدترین چیز جنگ است. امیدواریم مشکلات و اختلافاتی که میان این دولت‌ها وجود دارد، با گفتگو و آشتی حل‌وفصل شود، چرا که جنگ به زیان تمام مردم منطقه و به ضرر همگان است.

در پایان، برگزاری این کنگره را به شما تبریک می‌گویم و به شما اطمینان می‌دهم که با تمام توان پشتیبان شما هستیم. برایتان آرزوی موفقیت دارم. باید این را هم بدانیم که اگر ما اراده داشته باشیم و به آرمان ملت‌مان باور داشته باشیم، همیشه دوستانی داریم؛ اما اگر اراده نداشته باشیم، آماده نباشیم و به خودمان باور نداشته باشیم، هیچ‌کس دوست ما نخواهد بود. این را بسیار خوب بدانید.

در پایان درود می‌فرستم به روان پاک تمام شهیدان و درود بر تمام خواهران و برادران کورد و کوردستانی در هر کجای جهان که هستند. برایتان آرزوی پیروزی دارم و ان‌شاءالله کوردستان همیشه در خوشی باشد.

بسیار سپاسگزارم.»