اعلام عزای عمومی در عراق و موج واکنشهای منطقهای پس از کشتهشدن رهبر جمهوری اسلامی ایران
مقتدی صدر سه روز عزای عمومی اعلام کرد
در پی اعلام رسمی کشتهشدن آیتالله علی خامنهای، رهبر جمهوری اسلامی ایران، در حملهی مشترک ایالات متحده و اسرائیل، عراق و برخی جریانهای منطقه شاهد واکنشهای گسترده سیاسی و مردمی شد.
مقتدی صدر، رهبر جریان صدر عراق، روز یکشنبه ۱ مارس ۲۰۲۶ (۱۰ اسفند ۱۴۰۴) با صدور بیانیهای رسمی، سه روز عزای عمومی در سراسر عراق اعلام کرد. دفتر او ضمن تسلیت به جهان اسلام، خامنهای را «دانشمندی مجاهد و مقاوم» توصیف کرد و از مسلمانان خواست یاد او را گرامی بدارند.
رسانههای رسمی ایران بامداد همان روز خبر کشتهشدن رهبر جمهوری اسلامی را تأیید کردند و گزارش دادند که او در دفتر کارش در تهران هدف حمله قرار گرفته است. دولت ایران نیز ۴۰ روز عزای عمومی اعلام کرد و هفت روز تعطیلی رسمی برای نهادهای دولتی در نظر گرفت. مقامهای ایرانی هشدار دادند این اقدام «بیپاسخ نخواهد ماند» و شورای عالی امنیت ملی آن را آغاز مرحلهای تازه از تقابل در منطقه دانست. سپاه پاسداران نیز وعده «انتقام» داد.
همزمان با این تحولات، بغداد شاهد افزایش تنشهای امنیتی بود. بر اساس گزارشها، در مقابل منطقه سبز ( محل استقرار ساختمانهای دولتی و سفارتخانهها ) درگیریهایی میان نیروهای امنیتی و معترضان رخ داد. معترضان تلاش داشتند به سفارت آمریکا نزدیک شوند، اما نیروهای امنیتی با استفاده از گاز اشکآور و تیراندازی هوایی مانع پیشروی آنان شدند.
خبرنگاران محلی گزارش دادهاند که گروههای حامی جریانهای موسوم به «محور مقاومت»، از جمله برخی گروههای مسلح شیعه، از شب گذشته در بغداد و چند شهر دیگر عراق تجمع کردهاند. در این اعتراضها یک نفر زخمی شده، هرچند هنوز علت دقیق جراحت او مشخص نیست. تظاهرات مشابهی نیز در شهر ناصریه و برخی مناطق دیگر عراق گزارش شده است.
در سطح منطقهای، جنبش انصارالله یمن (حوثیها) با صدور بیانیهای رسمی، کشتهشدن رهبر ایران را به دولت و ملت این کشور تسلیت گفت و تأکید کرد که مسیر «مقاومت» ادامه خواهد یافت. این جنبش اعلام کرد خون رهبر کشتهشده «بیپاسخ نخواهد ماند» و از آمادگی برای مقابله با «دشمنان» سخن گفت.
این تحولات در حالی رخ میدهد که حمله مشترک آمریکا و اسرائیل به ایران ( که منجر به کشتهشدن رهبر جمهوری اسلامی شد ) موجی از تنشهای امنیتی، اعتراضهای مردمی و تهدیدهای متقابل را در سراسر خاورمیانه برانگیخته و نگرانیها درباره گسترش بحران منطقهای را افزایش داده است.